Алдыңғы толқын апалар...

Астанаға қоныс аударғанымызға шамамен бір жыл өтті ме, әлде одан сәл асыңқырап кетті ме екен, Алма­ты­дағы сыйлас апаларымыз­бен арадағы байланысымыз сәл үзілің­кіреп қалса керек. Бірде телефонның құлағы безілдеп қоя берді.

Егемен Қазақстан
06.12.2017 146

– Таң атпай тәтті ұйқыны бұзып, демалыс күні телефон соғып жатқан неғылған жан бұл? – деп, кейіген үнмен тіл қаттым:

– Кім екен бұл?

– Мен, Бикен апайыңмын, айналайын, – деді. Қарлығыңқы үнін соза түскен актриса апамның дауысын жазбай таныдым. Дегенмен мұнда көшіп келгелі бірде-бір рет ол кісінің жағдайын сұрап, әдейілеп телефон соқпағаныма ұялып:

– Апай, кешіріңіз дауысыңызды танымай қалдым, – деп қапелімде қипалақтап, сөз таппай қалдым...

– Соңғы уақытта газетке тек қыс­­қа-­қысқа хабар-ошардан басқа түк жазбай жүрсің. Тіпті тұшынып оқи­тын бір мақалаң жоқ. Сені Арқаға барғанда арқаланып жаза ма десек, қайта керісінше арқаңды кеңге созып жібергенге ұқсайсың. Әлде енді онда барғанда «Әй, дейтін ажа, қой, дейтін қожа жоқ» деп жүрсің бе? Мен мұнда болғанмен, сенің әр басқан қадамың мен жазғаныңды сырттай қадағалап отырамын. Ол жақ қазір төсіне түрен түспеген тың дала сияқты ғой, ешкім жазып үлгермеген тұлғалар қаншама? Өзгелердің қалам-қаруына ілігіп кетпей тұрғанда өзің соларды бірінші болып жазып жатсаң, ғанибет емес пе! Ұзын сөздің қысқасы, саған неге түк жазбай жүрсің деп қамшылап ұрсу үшін телефон соғып тұрмын, – деді.

– Апай, кешіріңіз, кешіріңіз, – деп күмілжіген күйі сөзімнің аяғын жұтып қойдым.

– Алда-жалда Алматыға жолың түссе, маған соқпай кетуші болма. Ай­та­тын бір әңгімем бар, – деді де теле­фонның тұтқасын қоя салды... Айтайын дегенім, біздің алдымызда баяғыда түзу бағыт-бағдар сілтеп, ақыл-кеңес беріп отыратын осындай ардақты да айбынды апаларымыз болатын. Олар не десе, айтқандары заң еді. Тапсырмалары екі етпей орындалатын. Ұдайы қамшылап отыратын. Іздейтін. Сырласатын. Азған­тай табысымызға қуана білетін. Сынап-мінегенде бойымыз сымша тартылатын. Қазір осыны ойлап отырсаң, ол да біздің маңдайымызға бұйырған Алланың бағы екен. Мұндай тұлғалар қазір өте сирек. Соңынан ерген жас ұрпақтың аяқалысына баға беру, апалық қамқорлық, мейірім, жалпы далалық, даналық көне дәстүрлер көмескі тартып бара ма, қалай өзі?

Аққұманын отқа әлсін-әлсін баппен қыздырып, қаймақ қатқан қою бұйра шайын құйып отырған кездегі Биапаның ажары қандай ашық еді, шіркін! Таңғажайып театр әлемінің қызығы мен шыжығы ұза-а-а-ақ баян­далар кеште мәрт көңілді еңселі жан­ның аңсаулы жүрегінің лүпілін сезіп, зор әсермен тарқасатынбыз. Бірде «То­ғысқан тағдырлар» телехикаятына не үшін түсіп жүргендігі жайлы шешіліп бір әңгімелегені әлі күнге естен кетпейді. Сол сәттер жадымызда жаңғырып, сыңғырлаған сазды сырлар өнеге өрнектерімен жүрек төрінде жиюлы тұр. Алматыға ат басын тіреген сапарларда Бикен Римова апамызға соқпай кету мүмкін емес еді. Шағыл құмдай уысыңда сусып тұрмайтын зымыран уақыт-ай десеңші. Ол кісінің өмірден озғанына көзді ашып-жұмғанша 17 жылдың қалай сынаптай тез сырғып өте шыққанын сезбей де қалыппыз-ау.

Өткенге ой салсақ, қаншама алды­мыз­­да ақмаңдай апаларымыз болған. Театр өнерінде Бикен апамның орнын бө­лек санасақ, өнерде тағы сондай-ақ ғибрат­ты тұлғаның бірі, марқұм қобызшы Тұрахан Сыдықова, сондай-ақ жастарға әрдайым ақыл-кеңесін аямаған Гүлбараш Байтоғаева, Қалихан Жәнібекова, Гүл­бар­шын Дүрманова... сынды тұлғалардың әрқайсысын өмірдің бір-бір мектебі ме дерсің.

Сөйтесің де қазіргі адамдар арасын­дағы сыйластық сызығына көз тігесің, еш туыстығы жоқ, бөгде адамды сүйіп, өзі­нен кейінгі тал шыбықтай өсіп келе жат­қан өрімдей өскінді туғанынан кем көр­мей, бауырына тартатын, өмірде адасып жүрген бейбақ жандарға тура жол сілтеп, қолынан келгенше қамқорлық көрсететін, өне­гелік үлгісін танытатын жандар баяғы бір кездегідей жиі ұшыраса бермейді екен-ау деген ой­ға қаласың. Сол себепті де қазір «адам­дардың бір-біріне деген мейі­рім-шапа­ғаты азайып кетті» деген сыни сипаттағы сөздер жиі айтылатын болса керек. Ал мынадай тыныш заманда адамдардың мейірімі, бауырмалдық сезімі баяғыдан да қайта арта түсуі тиіс емес пе? Дейсіз. Осылар туралы ойлан­ған­да, жамалы жаздай, сезімдері сұлу саздай­ ажарлы апаларымның аялы да аяулы көркем бейнелері көз алдыма моншақтай мөлдіреп тізіле қалады. Қазіргі жастардың сондай арқа сүйер апалары бар болса, кімдер екен, ә?

СОҢҒЫ ЖАҢАЛЫҚТАР

25.02.2018

Астанада ашылатын төртінші ауданға Байқоңыр атауын беру мақұлданды

25.02.2018

Павлодар облысында жергілікті ЖОО үшін 200  грант  бөлінді

25.02.2018

Алакөл жағасын абаттандыру жұмыстары биыл да жалғасады

25.02.2018

Берлин-2018 кинофестивалінің жеңімпаздары анықталды

25.02.2018

Олимпиада-2018: Ресей құрамасы тұңғыш рет хоккейден алтын алды

25.02.2018

Мәлік Мырзалин: Ақмола облысына 257 миллиард теңге инвестиция тартылып, 12 мың жаңа жұмыс орны құрылды

25.02.2018

2018 жыл Ақтөбе облысында «Бала жылы» деп жарияланды

25.02.2018

Оралда құсбегілердің республикалық «Қансонар-2018» турнирі өтіп жатыр (ФОТО)

24.02.2018

Премьер-Министрдің Бірінші орынбасары Асқар Мамин Түрікменстан Президентімен кездесті

24.02.2018

Заң бұзған мыңға жуық шетелдік елден шығарылды

24.02.2018

Олимпиада - 2018: Шаңғышы Денис Волотка жарыс жолынан шығып қалды

24.02.2018

Былтыр Маңғыстау облысының жергілікті атқарушы органдары халыққа 1 253 841 қызмет көрсеткен

24.02.2018

Францияның Ұлттық Ассамблеясында қазақстан-француз стратегиялық серіктестігінің болашағы талқыланды

24.02.2018

Минскіде Қазақстан мен Беларусь СІМ арасындағы саяси консультациялар өтті

23.02.2018

Сенатор Д.Назарбаева Сингапурда болды

23.02.2018

ШҚО әкімі тұрғындар алдында есеп берді

23.02.2018

Қазақстандық парламентшілер ЕҚЫҰ ПА қысқы сессиясына қатысты

23.02.2018

Энергетика министрлігінің кеңейтілген алқа мәжілісі өтті 

23.02.2018

Оралхан Бөкейдің ағылшын тілінде жарық көрген кітабының тұсаукесері өтті

23.02.2018

СҚО-да Қазақстан Республикасы Тұңғыш Президенті - Елбасы Қорының күндері өтуде

ТАҒЫ ЖҮКТЕУ
КОЛУМНИСТЕР

Ғабит ІСКЕНДЕРҰЛЫ, «Егемен Қазақстан»

Мәселе заманда емес, адамда...

  Адамның азаматтығы, жауап­кер­шілігі туралы қай кезде де кеңі­нен сөз болады емес пе? Сондай әңгіме барысында кейбіреулер әңгі­ме арқауына айналған жандарға ая­ныш білдіріп, «олар сатқындық жа­с­айын деді дейсің бе, амалдың жоқтығынан жасады ғой, бәріне заман кінәлі» дегені бар-тын. Сонда Ұшыға апам былай деген еді: «Күн де орнында, сол баяғыша шығады, сол қалпында батады. Ай да орнында сол бұрынғыша туады. Өзгерсе адамның пейілі, ниеті өзгерген. Заманға жауапкершілік жүктеудің жөні жоқ...».

Анар ТӨЛЕУХАНҚЫЗЫ, «Егемен Қазақстан»

Эфирде бейбастақтыққа неге жол беріледі? 

Әуе толқынынан хабар тыңдап отырмын. Әңгіме бойтұмар жайында өрбуде. Радио хабарын жүргізуші әлемге танымал адамдардың бой­тұмар ретінде нені ұстайтынын айта келе Кэмерон Диазды мысалға алды.

Александр ТАСБОЛАТОВ, «Егемен Қазақстан»

Даму үшін әділдік ауадай қажет

Әділдік қашанда адамзаттың арманы болып келеді. Жасыратыны жоқ, кейде бір ұжым түгілі, бір отбасының өзінде әділдік кемшін қалып жатады. Осындай жағдайда оның тұтас мемлекетте орнауы орындалмас армандай көрінетіні рас.

Зарема ШӘУКЕНОВА, ҰҒА корреспондент-мүшесі

Конфессияаралық диалогтың қазақстандық алаңы

Атақты америкалық саясаттанушы Самуэль Хантингтон 1996 жылы өзінің әлемдік ғылыми қоғамдас­тық арасында кең талқылауға түс­кен «Өркениеттер қақтығысы және әлемдік тәртіптің трансформациясы» атты кітабын жарыққа шығарды. 

Сұңғат ӘЛІПБАЙ, «Егемен Қазақстан»

Қайтқан малда қайыр бар

Осының алдында газет бетінде жарияланған «Бай бол­­саң, халқыңмен бол!» атты мақа­ламызда («Егемен Қазақстан», 09.02. 2018 жыл) меншік иелері­нің елімізден астыртын жолдар арқылы шығарып әкетіп жатқан капиталының түбі оларға қайыр бермейтіндігін, қазіргі күні Батыс әлемінде жүріп жатқан саяси-эко­номикалық үдерістердің екпі­німен бұл қаржылар сол жақ­тың өзінде ерте ме, кеш пе, қақпан­ға түсірілетіндігін, ал оның идеологиясы қазірдің өзінде әзір екендігін жазған едік. 

Тағы да оқу

Пікірлер(0)

Пікір қосу